المُشَرَّع - [ شرع ] : مفع ، - من البيوت : خانه‌هاى بلند . المَشْرُعَة - ج مَشَارع [ شرع ] : مرادف ( المَشْرَع ) است . المَشْرَعَة - ج مَشَارع [ شرع ] : مرادف ( المَشْرَع ) است . المُشْرَف - ج مَشَارف [ شرف ] : جاى بلند ؛ « مَشَارِفُ الأَرْضِ » : بلنديهاى زمين . المُشْرِف - [ شرف ] من الأَماكِن : جاى بسيار بلند . المَشْرَفِيّ - [ شرف ] : شمشيرى كه منسوب به ( مَشارف شام ) است ، « السّيوف المَشْرفِيّة » شمشيرهاى مشرفى و گفته مىشود كه مشارف در يمن است نه در شام . المَشْرُق - ج مَشَارق [ شرق ] : خاور ، مشرق . المَشْرَق - ج مَشَارِق [ شرق ] : خاور ، شرق . المَشْرق - ج مَشَارِق [ شرق ] : خاور ، شرق . المَشْرق - ج مَشَارِق [ شرق ] : جاى بر آمدن خورشيد ؛ « المَشْرِقَانِ » : مشرق تابستان و زمستان ؛ « المَشَارِق و المغارب » : اختلاف در جاى بر آمدن خورشيد و فرو رفتن آن است زيرا در عرض سال هر روز از جائى بر مىآيد و در جائى فرو مىرود . المُشَرَّق - [ شرق ] : مفع ، جاى ساخته شده با آهك . المَشْرُقَة - [ شرق ] : مرادف ( المَشْرِقَة ) است . المَشْرَقَة - [ شرق ] : مرادف ( المَشْرِقَة ) است . المَشْرِقَة - [ شرق ] : جاى نشستن در آفتاب در فصل زمستان . المَشْرُوب - [ شرب ] : مفع ، - ج مَشْرُوبات : هر نوشيدنى و آشاميدنى ، « المَشْرُوبات الرُّوحِيَّة » : نوشابه‌هاى الكلى . المَشْرُوع - [ شرع ] : مفع ، آنچه كه شرع تصويب كند ، موفق ، آنچه را از كار كه آغاز كرده اى ، - مَشَاريع و مَشْرُوعات : امورى كه مورد مطالعه قرار مىگيرد تا تصويب و اجراء شود ، « مَشْرُوعُ قانون » لايحهء دولت كه براى تصويب به مجلس عرضه مىشود . المَشْرُوف - [ شرف ] : كسى كه آبرويش ريخته شده است . المِشْرِيق - [ شرق ] : مرادف ( المَشْرِقَة ) است . مَشَّشَ - تَمْشِيشاً [ مشّ ] العَظْمَ : استخوان را مكيد و مغز آن را در آورد . المَشَش - [ مشّ ] : سفيدى كه در چشمان شتر پديد مىآيد . مَشَطَ - - مَشْطاً الشَّعْرَ : موى سر را شانه زد ، - الشيء : چيزى را مخلوط نمود ، - البعيرَ : شتر را با ابزارى به شكل شانه داغ كرد . مَشِطَ - - مَشَطاً تِ الناقةُ : دو پهلوى شتر از بسيارى پيه به شكل شانه‌ها شد ، - تُ يَدُه : دست او از كار زبر شد يا خار به آن چسبيد . مَشَّطَ - تَمْشِيطاً [ مشط ] الشَّعْرَ : موى سر را شانه زد ، - تِ النّاقةُ : دو پهلوى شتر از پيه مانند شانه‌ها شد . المُشْط - مرادف ( المِشْط ) است ، ابزار بافتن كه همانند شانه است ، نشانى بر روى شتر به شكل شانه ، استخوانهاى نرم پشت پا ، و نيز بر تمامى ( پا ) اطلاق مىشود ، ماهى رودخانه كه آن را ( البُلْطِيّ ) نيز گويند . المَشْط - ج أَمْشَاط و مِشَاط : مرادف ( المِشْط ) است . المِشْط - ج أَمْشَاط و مِشَاط : شانه . المُشْط - ج أَمْشَاط و مِشَاط : مرادف ( المِشْط ) است . المَشِط - ج أَمْشَاط و مِشَاط : مرادف ( المِشْط ) است . المُشُط - ج أَمْشَاط و مِشّاط : مرادف ( المِشْط ) است . المُشَطَّب - [ شطب ] : مفع ؛ « سيفٌ مُشَطَّبٌ » : شمشيرى كه بر روى آن خطوطى باشد ؛ « رَجُلٌ مُشَطَّب » مردى كه بر چهرهء او اثر شمشير خوردگى و مانند آن باشد . المِشْطَة - اسم نوع از ( مَشَطَ ) است . المَشْطُوب - [ شطب ] : مفع ؛ « سيفٌ مشطوبٌ » : شمشيرى كه بر روى آن خط خوردگى باشد . مَشَعَ - - مَشْعاً الشيءَ : آن را بدست آورد ، آن را دزديد ، - الغَنَم : شير گوسفند را دوشيد ، - فلاناً بالحبل و غيره : با ريسمان او را زد ، - القطنَ : پنبه را زد ، - الرجُلُ : به آرامى به راه خود ادامه داد . مَشَّعَ - تَمْشِيعاً [ مشع ] القصعةَ : همهء غذاى در ظرف را خورد ، - الشيء : آن را پاك كرد . المُشِعّ - ج مُشِعَّات [ شعّ ] ( ف ) : آنچه كه در آن درخشندگى و نورافشانى باشد مانند راديوم و اورانيوم كه داراى شعاعهاى مؤثر فيزيكى يا فيزيولوژى باشد ( راديو اكتيو ) . المِشْعَال - ج مَشَاعِيل [ شعل ] : مرادف ( المِشْعَل ) است . المَشْعَب - ج مَشَاعِب [ شعب ] : راه ؛ « هذا مَشْعَبُ الحقِّ » : راه حق و حقيقت . المِشْعَب - ج مَشَاعِب [ شعب ] : مته ، سوراخ كن . المُشَعَّب - [ شعب ] : اصلاح شده . المِشْعَة - يك قطعه پنبهء زده شده . المَشْعَر - ج مَشَاعِر [ شعر ] : نشان و علامت ، سايهء درخت كه از آن استفاده شود ، جاى انجام دادن مناسك حج در مكه . المَشْعَل - ج مَشَاعِل [ شعل ] : شعلهء آتش كه براى روشنائى از آن استفاده شود ، قنديل ، مشعل آتش كه در دست گيرند . المِشْعَل - ج مَشَاعِل [ شعل ] : صافى ، دستگاه صافى . المَشْعَلَة - ج مَشَاعِل [ شعل ] : جائى كه در آن آتش افروزند ، قنديل . المُشَعْوَذ - [ شعوذ ] : مرادف ( المُشَعْوِذ ) است . المُشَعْوِذ - [ شعوذ ] : شعبده باز ، حقه باز . المَشْعُور - [ شعر ] : مفع ؛ « اناءٌ مَشْعُورٌ » : جام شكاف برداشته ؛ « رَجُلٌ مَشْعُور » : مرد ديوانه . المِشْغَب - [ شغب ] : فتنه برانگيز در ميان مردم . المَشْغَل - ج مَشَاغِل [ شغل ] : جاى كار ،